Have a quick look at our blog to show you all of the latest news from Europlan...




The first choice for excellence....


The first choice for professionalism....


The first choice for understanding....


The first choice for reliability...


The ONLY choice for you !!!.

Monday, 29 February 2016

The Five Structures Coming to the Serpentine Gallery This Summer

A pavilion designed by Bjarke Ingels Group (BIG), plus smaller installations by NLÉ, Barkow Leibinger, Yona Friedman, and Asif Khan.                                 

Bjarke Ingels Group (BIG)
The Serpentine Gallery revealed earlier this month that it was switching up its annual summertime pavilion commission. This year, the London museum will host not only the Serpentine Pavilion—a commission that began in 2000—but also four smaller structures named the Serpentine Summer Houses. Today, the museum revealed what those five structures, opening in June, will look like.
The largest of the bunch is this year's Serpentine Pavilion, designed by Danish firm Bjarke Ingels Group (BIG). The firm describes their concept as an "unzipped wall" composed of fiberglass. The four Summer House commissions are designed to relate to the 1734 Queen Caroline’s Temple in some fashion.
NLÉ, a firm based in Amsterdam and Lagos, Nigeria, imagined "an inverse replica" of the 1734 structure.
Berlin- and New York–based firm Barkow Leibinger took inspiration from another structure that formerly stood nearby. The firm describes its Summer House: "Standing free with all its sides visible, and conceived as a series of undulating structural bands, it is reminiscent of a blind contour drawing."
Barkow Leibinger
Yona Friedman, a Paris architect, designed "a 'space-chain' structure that constitutes a fragment of a larger grid structure, originally conceived for La Ville Spatiale."
London architect Asif Khan's Summer House is designed "to connect us and Queen Caroline's Temple to a picturesque moment left hidden by William Kent almost 300 years ago."
Asif Khan

Where the Wild Things Are: The Challenge of Preserving Natural Resources

The Anthropocene upsetting of the natural world has led to a call for the creation of wildlife-only areas. How would that affect the way we design and build?

A postcard, issued from 1930 to 1945, depicting the man-made Rainbow Bridge at Yellowstone National Park,
Creative Commons courtesy Boston Public LibraryA postcard, issued from 1930 to 1945, depicting the man-made Rainbow Bridge at Yellowstone National Park,
In his polemical 1968 treatise "The Tragedy of the Commons," biologist Garrett Hardin concluded that there is no technical solution for the overuse of natural resources. He uses the metaphor of a pasture, arguing that each herdsman would simply try to maximize personal gain by increasing his herd numbers beyond what is sustainable. In Half-Earth: Our Planet's Fight for Life (Liveright, 2016), out next month, contemporary biologist and Pulitzer Prize winner Edward O. Wilson takes a different tact, making a case for setting aside half the planet as a wildlife preserve to prevent the mass extinction of non-human life. Building on a premise he had earlier proposed in The Future of Life (Knopf Doubleday, 2002), Wilson finds good company among other biodiversity-loss journalists, including fellow Pulitzer Prize winner Elizabeth Kolbert, author of Field Notes from a Catastrophe (Bloomsbury, 2006) and The Sixth Extinction: An Unnatural History (Henry Holt, 2014).
Compared to Hardin's pasture, Wilson's reserve presents an even greater challenge to humanity's resource-hoarding tendencies. If the former illustrates the problem of sustainable collective resource management, the latter presents the difficulty of establishing a territory that is off-limits to human influence. Wilson’s approach raises two questions. First, is such a massive reserve even possible? And, second, what implications does it have for design and planning?

Where the Wild Things Are—And Where They're Not
To evaluate Wilson's Half-Earth proposal, we first need to understand the scope of the current situation. Wilson bases his argument on the idea that the amount of suitable habitat left to a species is crucial to that species’ survival. Scientists have calculated the relationship between changes to habitat area and the number of surviving species—the species–area relationship—to be inversely proportional. When 90 percent of a natural habitat is eradicated, scientists found, about half of its existing species will eventually disappear. (This equation refers to the number of unique species, not populations of individual organisms.) Although the remaining species may eke out a sustainable existence, Wilson explains in his forthcoming text, “if 10 percent of the remaining natural habitat were then also removed—a team of lumbermen might do it in a month—most or all of the surviving resident species would disappear." The Half-Earth mega-reserve would protect roughly 85 percent of the remaining species, when calculating with a median value of the fourth root, or more if endangered species “hot spots” are included in this area, Wilson writes.
"If [Hardin's pasture] illustrates the problem of sustainable collective resource management, [Wilson's reserve] presents the difficulty of establishing a territory that is off-limits to human influence."
Current protected wild lands cover approximately 15 percent of land and inland marine areas and 3 percent of the oceans, according to the United Nations Environment Programme publication “Protected Planet Report 2014,” which is based on data from the World Database on Protected Areas. In theory, if all non-protected areas were degraded, only 62 percent of land species and 4 percent of marine species would remain. Even if the Convention on Biological Diversity (CBD) 2020 preservation targets of 17 percent land and inland marine along with 10 percent coastal and marine regions are achieved, these areas would protect only 64 percent and 56 percent of remaining planetary species, respectively. And in the United States, home to the world’s first national park—Yellowstone National Park, established in 1872—the now nearly 110 million acres of protected wilderness would safeguard only 44 percent of Earth’s land-based species.

Selecting Strategies for Land Use
Humanity is only driving up the rate of species extinction, which is estimated today to be at least 1,000-times higher than in pre-human eras. So, what land-use strategies could we adopt to slow our progress? One method is to preserve the remaining undeveloped and ecologically valuable territories. This would require a piecemeal effort, given that few expansive uninhabited areas remain on the globe. As a result, the Half-Earth method doesn’t mean dividing the planet into large tracts based on hemispheres, continents, or even nation-states but instead involves the incremental purchase and supervision of wild lands by public, private, indigenous, and combined governance structures. This residual approach is relatively easy for planners and developers to appreciate, as it typically involves the sequestration of areas still considered wild, or at least underdeveloped.
"It’s hard to argue that a complex network of reclaimed wild lands will remain truly wild, for these territories will require extensive human oversight to counter the unrelenting perils of HIPPO."
The problem with this strategy is that it results in a patchwork of small, disconnected territories not conducive to many species’ migratory or mobility needs. For this reason, conservationists call for wild connections to be made between these bits and pieces of the natural world. “I see a chain of uninterrupted corridors forming, with twists and turns, some of them opening up to become wide enough to accommodate national biodiversity parks, a new kind of park that won’t let species vanish,” Wilson told Smithsonian Magazine in 2014. The problem with creating such expanses of wilderness is that they often physically conflict with established human transportation networks. The Seattle-based Wildlands Network seeks to address this by building wildlife overpasses and underpasses above and below highways and railways. The organization is working to reestablish four wildlife corridors in the United States—one spanning each coast, one across the North American forest roof, and one from Baja California to Alaska. Such a herculean project must overcome the challenges of established land ownership and a society that is largely apathetic to such an agenda.

Challenges to Keeping the Wild Lands Wild
Even if sufficiently broad and interconnected wildlife thoroughfares can be stitched within a considerably Anthropocene terrain, other challenges remain. Conservationists employ the acronym HIPPO—habitat distribution, invasive species, pollution, human over-population, and over-harvesting by hunting and fishing—to summarize the list of human-influenced biodiversity threats. Some of these dangers are minimized in protected areas, but threats such as invasive species and pollution are harder to control. In Rambunctious Garden: Saving Nature in a Post-Wild World (Bloomsbury, 2011), author Emma Marris argues for a re-conceptualization of wilderness based on the omnipresent influence of human societies, and describes the “novel ecosystems” that occur at the intersections between human and natural ecologies as realms of fertile opportunity. Wilson is not enamored with such a view, which he describes as representing a “new conservation” philosophy, and declares such a perspective to be an “assault on wilderness.” Still, it’s hard to argue that a complex network of reclaimed wild lands will remain truly wild, for these territories will require extensive human oversight to counter the unrelenting perils of HIPPO.
In this way, the Half-Earth manifesto fuses with the "Tragedy of the Commons," and an elaborate super-reserve for the biological kingdom substitutes for Hardin’s pasture. Only, here, such a resource is decidedly not for human consumption and, by definition, reduces the overall area that may be used by people. As a result, we face an unsettling question: If we agree with Hardin’s mistrust of society to make decisions that benefit the common good, can we imagine humanity making an even greater commitment to aid other species—even in the name of avoiding a biological cataclysm?

Οι “υπνωτιστικές” οροφές των περσικών τζαμιών!

Ο φωτογράφος Mehrdad Rasoulifard προσφέρει ένα μάθημα ιστορίας και μια αισθητική απόλαυση. Ο λόγος για τα τζαμιά που φωτογραφίζει στο Ιράν, εστιάζοντας στις πολύπλοκες και πολυποίκιλες οροφές τους, που δεν καλύπτονται μόνο από πλούσια σχέδια αλλά είναι αρχιτεκτονικά δομημένες με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να φαίνονται σαν κερήθρες. Συχνά η ιρανική αρχιτεκτονική χρησιμοποιεί τη συμβολική γεωμετρία, ενσωματώνοντας πολλούς κύκλους και τετράγωνα σε συμμετρικές διατάξεις, με δημοφιλή τα έντονα χρώματα όπως χρυσό, λευκό και τιρκουάζ πάνω σε σκούρο μπλε φόντο. - Οι "υπνωτιστικές" οροφές των περσικών τζαμιών! - Οι "υπνωτιστικές" οροφές των περσικών τζαμιών! - Οι "υπνωτιστικές" οροφές των περσικών τζαμιών! - Οι "υπνωτιστικές" οροφές των περσικών τζαμιών! - Οι "υπνωτιστικές" οροφές των περσικών τζαμιών! - Οι "υπνωτιστικές" οροφές των περσικών τζαμιών! - Οι "υπνωτιστικές" οροφές των περσικών τζαμιών! - Οι "υπνωτιστικές" οροφές των περσικών τζαμιών! - Οι "υπνωτιστικές" οροφές των περσικών τζαμιών! - Οι "υπνωτιστικές" οροφές των περσικών τζαμιών!

15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!

Δεν είναι διάσημα χωριά ή πόλεις, ωστόσο εκεί ο επισκέπτης μπορεί να ανακαλύψει πιο εύκολα τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας που έχει επισκεφθεί, αφού η παράδοση εκεί διατηρείται ανέπαφη! Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι πιο διάσημες πόλεις του κόσμου γεμάτες τουρίστες και με αξιοθέατα που προκαλούν δέος ανοίγουν στον επισκέπτη μια πόρτα σε νέες εμπειρίες… Κάθε χώρα, όμως, έχει μερικά κρυμμένα μυστικά που δεν τα γνωρίζουν πολύ. Λίγα μόλις βήματα από την πολυκοσμία γραφικά χωριά, άγνωστα νησάκια, φαράγγια, λίμνες αναδεικνύουν τα ήθη και τα έθιμα του τόπου και αξίζουν της προσοχής των επισκεπτών… Ας δούμε, λοιπόν, στη συνέχεια, τα 15 μη τουριστικά μέρη του κόσμου που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας, αφού αν κάποιος δεν μπει στα ενδότερα δεν μπορεί να ανακαλύψει την πραγματική υπόσταση ενός τόπου!
1. Ivoire, Γαλλία - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
2. Νησί Kangaroo, Αυστραλία - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
3. Fort Bourtange, Ολλανδία - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
4. Albarracín, Ισπανία - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
5. Devonshire, Αγγλία - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
6. Χοκάιντο, Ιαπωνία - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
7. Monsanto, Πορτογαλία - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
8. Φαράγγι Fjaðrárgljúfur, Ισλανδία - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
9. Alberobello, Ιταλία - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
10. The Dark Hedges, Ιρλανδία - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
11. Kandovan, Ιράν - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
12. Hobbiton, Νέα Ζηλανδία - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
13. Λίμνη Τιτικάκα, Περού / Βολιβία - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
14. Gaztelugatxe, Χώρα των Βάσκων, Ισπανία - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!
15. Chefchaouen, Μαρόκο - 15 μη τουριστικά μέρη που αναδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χώρας!

Δίσεκτο έτος: Γιατί το έχουμε κάθε 4 χρόνια

Κάθε τέσσερα χρόνια, όπως και φέτος την ερχόμενη Δευτέρα, ο Φεβρουάριος θα έχει 29 μέρες αντί για τις συνήθεις 28 και έτσι το έτος θεωρείται δίσεκτο. Γιατί όμως αυτό συμβαίνει; Η ανάγκη προσθήκης μιας μέρας ανά τετραετία προκύπτει από την απόκλιση του ισχύοντος Γρηγοριανού ημερολογίου από το φυσικό ηλιακό/αστρονομικό ημερολόγιο. Ενώ το πρώτο χρησιμοποιεί 365 μέρες, στην πραγματικότητα μια πλήρης περιστροφή της Γης γύρω από τον Ήλιο, δηλαδή ένα αστρονομικό έτος, διαρκεί 365,2422 μέρες. - Γιατί κάθε 4 χρόνια έχουμε δίσεκτο;

Εξαιτίας αυτής της διαφοράς, έχει αποφασισθεί να προσμετράται άλλη μια μέρα τον Φεβρουάριο ανά τετραετία, έτσι ώστε να συγχρονίζεται καλύτερα το ιστορικό ημερολόγιο με το αστρονομικό, με άλλα λόγια προκειμένου ο χρόνος να βρίσκεται σε συγχρονισμό με την περιστροφή του πλανήτη μας.
Το ρωμαϊκό ημερολόγιο είχε 355 μέρες και πρόσθετε έναν μήνα 22 ημερών ανά διετία, ώσπου ο Ιούλιος Καίσαρας, όταν έγινε αυτοκράτορας, έδωσε εντολή στον αστρονόμο Σωσιγένη να βελτιώσει το όλο σύστημα. Ο Σωσιγένης τότε αποφάσισε σε ένα έτος διάρκειας 365 ημερών να προσθέτει μια μέρα ανά τέσσερα χρόνια και έτσι «γεννήθηκε» η 29η Φεβρουαρίου.
Το κακό για όσους γεννιούνται εκείνη τη μέρα εδώ και χιλιετίες, είναι ότι…χάνουν τα γενέθλιά τους για τρία χρόνια, ώσπου να τα ξαναβρούν το τέταρτο -και δίσεκτο- έτος. Μερικοί ανέκαθεν επέλεγαν να γιορτάζουν την 28η Φεβρουαρίου ή την 1η Μαρτίου (για να μην χάνουν και τα δώρα!). Από στατιστική άποψη, η πιθανότητα γέννησης την 29η Φεβρουαρίου είναι μία στις 1.461.
Ανάμεσα στις παραδόσεις που συνοδεύουν τη δίσεκτη 29η Φεβρουαρίου, είναι ότι εκείνη τη μέρα αντιστρέφονται τα πράγματα και οι γυναίκες κάνουν πρόταση γάμου στους άνδρες. Στην Ελλάδα πάντως τα ζευγάρια αποφεύγουν να παντρεύονται αυτή τη μέρα, θεωρώντας την γρουσούζικη. Τέλος, υπενθυμίζεται ότι η 29η Φεβρουαρίου, ως σπάνια μέρα η ίδια, έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Σπανίων Ασθενειών.

Friday, 26 February 2016

Architecture & Design for the disabled

Courtesy of Stephane Beel Architects.
What do we understand by disability? Disability is not just limitations for a few people, actually it is a part of human life which everyone would experience at some point, temporarily or permanently. You might wonder what disabilities have in common with architectural writing, but isn’t architecture about human comfort? And what does Architecture & Design for the disabled stand for?
Architecture is about the creating environment for the user, for them to experience it. There have been projects done by architects worldwide for differently (dis)abled people. The United Nations Convention to the Rights of persons with Disability aims to promote, protect and ensure their equal rights and also their respect. But how many times have we noticed the accessibility for a disabled, have we thought about the accessibility or their ease of travel?
There have been developments in different countries related to public transportation such as in Helsinki, Finland, where the existing tram system was made accessible by incorporating short ramps on stops which are on same level as the low floors of the vehicles. Beijing, China and New Delhi, India with their low floor buses increased the ease of travel for the disabled users.
Architects have been pitching in creating awareness regarding disability. One such event took place in 2013 where architects such as  Zaha Hadid architects, Adjaye associates, AMODELS, and many more participated in raising charity at an auction of ‘Miniature Buildings’, where they presented tiny homes designed by them. These architects dealing with vast scales every day, coming together and devoting their time in designing miniature scale for the development of the disabled is commendable and now can also be associated with a new type of style as “Doll House Architecture.”
Courtesy of Make Architects.
Courtesy of Make Architects.
There have been many architectural structures supporting the disabled. One such piece is a residence designed by architect Frank Lloyd Wright in 1952, decades ahead of any listed standards for disability –  Laurent House . Though it was the only building made by the architect for a disabled, the single story Usonian home is soon to be turned into a museum.
Courtesy of Frank Lloyd Wright Trust.
Courtesy of Frank Lloyd Wright Trust.
Also, in recent years, there have been all kinds of constructions focusing on health care centres to schools or residences – basically every type of building. One such interesting residence, constructed four decades after Frank Lloyd’s Laurent House, was a residence by Rem Koolhaas, titled Maison Bordeaux. Be it the multi-levels used in design or the site on a hill with panoramic view over the city, the project is mind gasping.
Contrary to what you might expect, I do not want a simple house. I want a complicated house because it will determine my world.”
– Jean Francois Lemoine, The client
Courtesy of OMA.
Courtesy of OMA.
Koolhaas rose up to the challenge and amazed with details which were apart from conventional design. Also, the movement for a wheelchair was easy throughout  the three levels in the house, by incorporating an elevator platform as big as a room, which is also actually a well – equipped office by itself. The house is also the topic of an architectural documentary entitled Houselife, narrated by the longtime housekeeper of the mansion.
These designs are not limited to just residences. We all know about the Paralympic Games, and a need for barrier free environment is required to not only train but to maintain health. In 2012, Baldinger Architectural Studio designed a Sports & fitness centre for disabled people in an area of 45000 square feet. It is one of a kind sports centre in western United States. The concept was self-explanatory, and the campus design was based on achieving a “total environment” that is providing complete freedom of movement.
Courtesy of Raul Garcia.
Courtesy of Raul Garcia.
Good design doesn’t offer simple space, but plays with different textures  through use of different kind of materials. A successful example can be noticed in the form of a school at Glasgow. Hazelwood School by Alan Dunlop Architects is a school for children, who are dual sensory impaired.
Courtesy of Alan Dunlop Architects.
Courtesy of Alan Dunlop Architects.
“ I was determined to create a school which would support the needs of the children and the aspirations of their parents, a place of safety and ambition that would free the teacher and inspire the child. “
– Alan Dunlop
A child learns more from experience. The design of the school being based on the essential senses such as smell, taste and touch creates the awareness of the surroundings promoting independence.
I have always looked forward to an universal design which is accessible to all, be it an abled body or a disabled. Such an example is offered by Cubo & Force4 architects in form of a House of Disable People’s organization, Denmark. The organization sustained all efforts to create the world’s most accessible office building. They believed that the standards do provide the size of the spaces to be designed, but we need to focus more on the need of a disabled person. When we make a universal design, that is an equally accessible space, it enables to widen our scope for new knowledge, the knowledge which is beyond and not just restricted to standards.
Courtesy of Martin Schubert.
Courtesy of Martin Schubert.
“In fact we have a moral duty to remove the barriers to participation, and to invest sufficient funding and expertise to unlock the vast potential of people with disabilities.”
– Professor Stephen Hawking.
There is no denial of all the efforts, but it is time to come together and support each other despite being or not disabled, in order to promote and blend in all kinds of users and work more towards universal design and strrieve towards equality, as disability is the opportunity to do things differently.
By : Sanjana Malhotra

You can now live like Van Gogh in ‘The Bedroom’.

Van Gogh
How would you like to relive the colourful canvas of Van Gogh and his bedroom?
Airbnb and the Art Institute of Chicago have teamed up, to recreate Van Gogh’s acclaimed painting of his Bedroom in Arles, enabling enthusiasts to spend a night with the walls of this masterpiece.
Courtesy of Airbnb
Courtesy of Airbnb
Vincent Willem Van Gogh (1853-1890),  was a Dutch Post-Impressionist and Symbolic artist whose work had extensive impact on 20th-century art.
There have been phases where his paintings have been bright and summery in colour and composition, heavily influenced by the strong sunlight in France contrary to the well-known phase where his unique style showed through his perennial bout of depression. In over a decade, he has created more than 2,100 pieces of art; 860 oil paintings and more than 1,300 watercolours, drawings, sketches and prints.
Courtesy of Airbnb
Courtesy of Airbnb
Whats intriguing though, is that Van Gogh produced three versions of the same painting for various reasons, each unique in its own way. His own title for this composition was simply The Bedroom, at No. 2, The Yellow House, Place Lamartine in Arles, France.
Courtesy of Airbnb
Courtesy of Airbnb
FIRST VERSION – 1888 – Van Gogh Museum in Amsterdam
Van Gogh starts painting ‘The Bedroom’ in Arles, he is in sick health and had been bedridden for days already. He explains why the colours feel different to him, his health and hallucinations playing a major role. He apparently slept for 2 days continuously after finishing the painting.
Courtesy of Airbnb
Courtesy of Airbnb
This is how he explains it in his letter, to his beloved brother Theo:
‘This time it simply reproduces my bedroom; but colour must be abundant in this part, its simplification adding a rank of grandeur to the style applied to the objects, getting to suggest a certain rest or dream.
Well, I have thought that on watching the composition we stop thinking and imagining. I have painted the walls pale violet, and the ground with checked material. The wooden bed and the chairs, yellow like fresh butter; the sheet and the pillows, lemon light green.
The bedspread, scarlet coloured. The window, green. The washbasin, orangey; the tank, blue. The doors, lilac.
And, that is all.
There is not anything else in this room with closed shutters. The square pieces of furniture must express unswerving rest; also the portraits on the wall, the mirror, the bottle, and some costumes.
The white colour has not been applied to the picture, so its frame will be white, aimed to get me even with the compulsory rest recommended for me. I have depicted no type of shade or shadow; I have only applied simple plain colours, like those in crêpes.’

Version 1 - Courtesy of Van Gogh Museum
Version 1 – Courtesy of Van Gogh Museum
SECOND VERSION – 1889 – Art Institute of Chicago
Van Gogh painted the second version in the Saint-Rémy Asylum after mutilating Artist Gauguins’ ear in a petty fight.
Hence it is murkier in colour and more neutral in shade. The dark mood is reflected in its purple walls, the wooden furniture a contrast of brown and beige, and the checked floorboards dusky hue. Though the true reason why he painted it was to preserve the composition, whose stability was threatened after water damage from the Rhone Floods.  He then sent both the copies back to Theo.
Version 2 - Courtesy of Van Gogh Museum
Version 2 – Courtesy of Van Gogh Museum
THIRD VERSION – 1889 – Musée d’Orsay in Paris
Van Gogh generated a smaller third version, as a gift for his mother and sister a few weeks after making the second version. This was the one of the pieces he chose among his best compositions to be repainted. It is undoubtedly the the most calm and serene version of the lot, where the cool hues overpower the reddish floor and scarlet stained bedsheet.
Version 3 - Courtesy of Van Gogh Museum
Version 3 – Courtesy of Van Gogh Museum
THE SUR’REAL’ VERSION – 2016 – Chicago
Finally the ingenious brains of Airbnb and the Art Institute of Chicago have reconstructed ‘The most iconic bedroom in art’, the same way Van Gogh would have done it. You can now experience the space and life of Van Gogh in similar hues and tones, even if just for a night. The realistic touch may even awaken the artist within you and appreciate the artist in his true essence!!
Available for only $10 a night, the room, part of a larger apartment in Chicago, is big enough to accommodate two. Bookings have been immediate such that February is already fully booked, and the museum will be releasing dates for March at the end of the month.

Courtesy of Airbnb
Courtesy of Airbnb
After years of being mentally unstable with depression, Van Gogh had even checked himself into an asylum. But his delicate health and emotional state rapidly deteriorated, ultimately leading him to shoot himself in 1890, at the young age of 37.
Courtesy of Goblen Studio
Courtesy of Goblen Studio
Written by: Ekshikaa

Εμφύτευμα ανοίγει τον δρόμο για έλεγχο συσκευών μέσω σκέψης

Φαντάζει ως κάτι βγαλμένο από το «Matrix» ή κάποια παρεμφερή ταινία, ωστόσο φαίνεται ότι σύντομα θα αποτελεί πραγματικότητα: Ο λόγος για ένα εμφύτευμα με μικρά ηλεκτρόδια, το οποίο θα «πιάνει» τη λειτουργία νευρώνων από αιμοφόρα αγγεία κοντά στον εγκέφαλο, ανοίγοντας δρόμους για έλεγχο συσκευών μέσω σκέψης. Το «stentrode» έχει δημιουργηθεί από Αυστραλούς ερευνητές και είναι μια μεταλλική συσκευή πλάτους τριών χιλιοστών, με σκοπό την απόκτηση πρόσβασης σε εγκεφαλικά σήματα για τον χειρισμό τεχνητών μελών ή αναπηρικών καροτσιών.
«Πρόκειται για παγκόσμια πρωτιά. Αυτή η προσέγγιση δεν έχει υπάρξει ξανά στο παρελθόν. Τώρα έχουμε μια συσκευή που πρακτικά μπορεί να εμφυτευθεί και συντηρηθεί σε βάθος χρόνου» λέει σχετικά ο καθηγητής Τέρι Ο’ Μπράιεν, του Τμήματος Ιατρικής του Melbourne University.
Το stentrode περιέχει ένα δίκτυο μικρών ηλεκτροδίων και εμφυτεύεται κοντά σε αιμοφόρο αγγείο δίπλα στον κινητικό φλοιό του ασθενούς, με αποτέλεσμα να μη χρειάζονται πολύπλοκες χειρουργικές επεμβάσεις στον εγκέφαλο.
«Ήμασταν σε θέση να αναπτύξουμε την τεχνική ώστε να μπορούμε να σπρώξουμε το στεντ πάνω, μέσα από τα αιμοφόρα αγγεία, στον εγκέφαλο από την καρωτίδα» σημειώνει ο καθηγητής Κλάιβ Μέι, του Florey Institute of Neuroscience and Mental Health.
Οι προκαταρκτικές δοκιμές μέχρι τώρα ήταν επιτυχείς και μέσα στο επόμενο έτος ασθενείς σε δύο αυστραλιανά νοσοκομεία θα λάβουν το εμφύτευμα. Η έρευνα χρηματοδοτήθηκε από την αυστραλιανή κυβέρνηση και τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, το stentrode θα βγει στην αγορά κατά το 2022.

Η Greenpeace ζητά ρυθμιστικό πλαίσιο για το virtual net-metering

Η αυτοπαραγωγή δωρεάν ηλιακής ηλεκτρικής ενέργειας μακριά από το σημείο κατανάλωσης όπως ακριβώς ονομάζεται (virtual net-metering), μπορεί να βοηθήσει εκατοντάδες χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, αγρότες και απλά νοικοκυριά να αποκτήσουν πρόσβαση στον ήλιο και να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά το υψηλό ενεργειακό κόστος, όπως υποστηρίζει η Greenpeace σε ανακοίνωσή της.
Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση της οργάνωσης, τα αναπτυξιακά και κοινωνικά οφέλη για τη χώρα στο άμεσο μέλλον αναμένονται τεράστια, καθώς η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και του εισοδήματος εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών και επιχειρήσεων θα δώσουν πνοή σε μία δύσκολη στιγμή. Η Greenpeace καλεί την κυβέρνηση να προχωρήσει άμεσα στη δημιουργία του θεσμικού πλαισίου για την εικονική αυτοπαραγωγή (virtual net-metering) που θα αφορά όλη την κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς.
Σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, αγρότες και νοικοκυριά αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα με τους υψηλούς λογαριασμούς ηλεκτρικής ενέργειας. Ο σημερινός νόμος για την αυτοπαραγωγή ενέργειας (net metering) για τα φωτοβολταϊκά ουσιαστικά αποκλείει όσους δεν διαθέτουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, δηλαδή κατάλληλο χώρο (στέγη, δώμα) ή πρόσβαση σε χρηματοδότηση, οδηγώντας μοιραία σε αποκλεισμούς πολλές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, ξενοδοχεία, αγρότες και φτωχότερα νοικοκυριά.
Αντίθετα, η ολοκλήρωση του θεσμικού πλαισίου της αυτοπαραγωγής που θα περιλαμβάνει το virtual net-metering:
– Θα δώσει τη δυνατότητα σε χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που δεν έχουν δική τους στέγη να συμψηφίσουν την κατανάλωσή τους με ένα σύστημα που βρίσκεται σε άλλο χώρο (κτίριο, οικόπεδο κτλ.).
– Θα δώσει τη δυνατότητα σε αγρότες να τοποθετήσουν φωτοβολταϊκά σε διαφορετικά αγροτεμάχια και η παραγωγή ηλιακής ενέργειας να συμψηφίζεται με την κατανάλωση σε έναν και μόνο μετρητή.
-Θα επιτρέψει σε χιλιάδες νοικοκυριά που δεν έχουν πρόσβαση σε στέγη να κάνουν το ίδιο με ένα σύστημα που βρίσκεται σε άλλο χώρο (π.χ. εξοχικό, οικόπεδο κτλ.).
-Θα επιτρέψει σε Δήμους να αξιοποιήσουν ελεύθερους χώρους (π.χ. ταράτσες σχολείων) για την παραγωγή της δικής τους καθαρής ενέργειας που θα συμψηφίζεται με την κατανάλωση άλλων δημοτικών κτιρίων και υπηρεσιών.
-Θα δώσει πνοή σε συνεταιριστικά σχήματα και τοπικές κοινότητες που επιθυμούν να επενδύσουν σε αποκεντρωμένες εφαρμογές ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
-Θα δώσει τη δυνατότητα στη ΔΕΗ να βοηθήσει εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος να αποκτήσουν το δικό τους δωρεάν φωτοβολταϊκό σύστημα και να αντιμετωπίσουν την ενεργειακή φτώχεια.
 «Η χώρα βρίσκεται στο σημείο μηδέν, η κοινωνία δεν αντέχει περισσότερη ανισότητα. Χρειάζεται απεγνωσμένα μία θετική εξέλιξη, μία ευχάριστη είδηση – και το σημαντικότερο – ελπίδα και όραμα. Η πρωτοβουλία του πρωθυπουργού να προσφέρει το εικονικό net metering στους αγρότες είναι ένα θετικό βήμα, αλλά στέλνει ένα λάθος μήνυμα διακρίσεων και αποκλεισμών στην υπόλοιπη κοινωνία. Ο ήλιος πρέπει να λάμψει για όλους», τόνισε ο Τάκης Γρηγορίου, υπεύθυνος της εκστρατείας της Greenpeace για τις κλιματικές αλλαγές και την ενέργεια.
Η Greenpeace απαιτεί από την κυβέρνηση να διασφαλίσει ότι κάθε νοικοκυριό και επιχείρηση έχει πρόσβαση στον ελληνικό ήλιο, βελτιώνοντας το θεσμικό πλαίσιο της αυτοπαραγωγής, με:
-τη δυνατότητα εικονικής αυτοπαραγωγής (virtual net-metering).
-τη δυνατότητα χρήσης ιδιόκτητου χώρου από τρίτους που θα βοηθήσει στην ανάπτυξη των ενεργειακών υπηρεσιών προς νοικοκυριά και επιχειρήσεις (μέσω υπηρεσιών leasing).
-την κατάργηση αδικαιολόγητων χρεώσεων στους αυτοπαραγωγούς, (όπως ΥΚΩ και ΕΤΜΕΑΡ) που αυξάνουν το χρόνο απόσβεσης της επένδυσης
-την εκμετάλλευση συγκεκριμένων υπαρκτών πόρων (όπως τα έσοδα από τη δημοπράτηση ρύπων) για την χρηματοδότηση συστημάτων σε ασθενέστερες οικονομικά ομάδες.

Υπόγεια γοητεία -Τα καλύτερα ξενοδοχεία κάτω από τη γη

Υπόγεια γοητεία -Τα καλύτερα ξενοδοχεία κάτω από τη γη [εικόνες]

Ηρθε η ώρα να ξεχάσετε τα όσα ξέρατε για τις διακοπές. Ξενοδοχεία, δηλαδή, μέσα στη φύση ή δίπλα στη θάλασσα, με τον ήλιο να λούζει το δωμάτιό σας, καθώς ανοίγεται το παράθυρο.
Η εικόνα που πρέπει να δημιουργήσετε είναι τελείως διαφορετική: Σουίτες κάτω από την γη με τα τοιχώματά της για τοίχους, πισίνες που θυμίζουν μυστικά σπήλαια και πολυτέλεια για λίγους, όλα υπό το φως κεριών και τεχνητού φωτός.
Υπόγεια ξενοδοχεία ανοίγουν τις πύλες του και καλωσορίζουν τους πελάτες, που θέλουν να ζήσουν μια πρωτόγνωρη εμπειρία.
Sala Silvermine, Σουηδία
Περίπου 155 μέτρα κάτω από το έδαφος, αυτό το ξενοδοχείο ήταν παλιότερα ορυχείο εξόρυξης αργύρου. Σκοτεινές στοές και μαγικές λίμνες είναι αυτό που θα δείτε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια σας. Αν πότε το επισκεφτείτε, μην ξεχάσετε να πάρετε μαζί σας μάλλινα ρούχα, μιας και η θερμοκρασία παραμένει σταθερή στους 2 βαθμούς Κελσίου.

Argos in Cappadocia, Τουρκία
Σπήλαια και υπόγεια τούνελ σκαλισμένα στην ηφαιστειακή λάβα του Αργαίου. Η σχεδόν μυστικιστική ατμόσφαιρα προσφέρει γαλήνη και ηρεμία, με τον επισκέπτη να μην ενδιαφέρεται για το εάν βρίσκεται πάνω ή κάτω από την Γη.

The Lookout Cave Underground Motel, νότια Αυστραλία
Η πόλη Coober Pedy είναι γνωστή ως η πρωτεύουσα του κόσμου για την εξόρυξη οπαλίου. Επίσης, είναι διάσημη για τα υπόγεια σπίτια της. Το συγκεκριμένο ξενοδοχείο είναι μια οικογενειακή επιχείρηση, άκρως φιλόξενη μέσα στη ζέστη και την άμμο της περιοχής.

Kokopelli Cave, Νέο Μεξικό
Οι επισκέπτες μπορούν να περιηγηθούν 21 μέτρα κάτω από το έδαφος και να λατρέψουν την γραφική σπηλιά από ψαμμίτη, με τα δωμάτια να έχουν πινελιές πολυτέλειας. Επιστρέφοντας στην επιφάνεια της Γης υπάρχει η δυνατότητα θέασης του ηλιοβασιλέματος της κοιλάδας του ποταμού Λα Πλάτα.